رزین‌های پلی‌استر غیراشباع به‌طور گسترده در سراسر دنیا استفاده می‌شوند. در این مقاله ساختار شیمیایی رزین پلی استر، اجزای فرمولاسیون آن، روش‌های فرایند و محدودیت‌های کاربردی آن را مرور می‌کنیم.
زنجیر اصلی پلیمری این رزین دارای اتصالات استری است که از واکنش تراکمی یک ترکیب الکلی چندعاملی و یک اسید چندعاملی، مانند گلیکول و اسید فوماریک، تهیه می‌شود. بنابراین با طراحی فرمول و کنترل اسیدهای اشباع و غیراشباع، کاتالیست‌ها، دما و زمان واکنش، مجموعه کاملی از رزین‌ها را می‌توان تولید کرد که برای کاربردهای مختلف مناسب باشند.
رزین پلی استر غیراشباع با استایرن مخلوط می‌شود و می‌تواند از طریق پیوندهای دوگانه موجود در هر دو جزء، شبکه‌ای شود.
معمولاً رزین هنگام مصرف با استایرن مخلوط است و برای رسیدن به خواص مختلف می‌تواند اجزای زیر را داشته باشد:
رزین‌های پلی استر در فرایندهای مختلفی از قبیل لایه‌گذاری دستی، پاشش رزین، RTM، ریخته‌گری، پولتروژن، SMC و BMC به کار می‌روند. کامپوزیت‌های پلی استر-شیشه به لحاظ حجم مصرف، بیشترین اهمیت را دارند و یافتن نمونه‌هایی از این مواد در محل کار و زندگی ما بسیار آسان است.
کامپوزیت‌های پلی استری تا دمای حدود ۲۵۰ درجه سانتیگراد مقاوم‌اند، ولی مداومت حضور در این دما و دماهای بالاتر موجب افت خواص آن‌ها می‌شود. همچنین بعد از پخت، حدود ۵ تا ۸ درصد حجمی جمع‌شدگی (Shrinkage) دارند.
در کاربرد الیاف شیشه به همراه رزین پلی استر باید از ژل‌کوت مناسب استفاده کرد تا از نفوذ رطوبت به فصل مشترک الیاف و رزین جلوگیری شود. به دلیل طبیعت قطبی ساختار پلیمری، کاربرد آن‌ها در نزدیکی وسایل الکتریکی با فرکانس بالا محدودیت دارد.
برای آشنایی با انواع دیگر رزین و تفاوت آن‌ها، مقاله رزین چیست؟ و مقاله رزین اپوکسی چیست؟ را بخوانید. سیماب رزین تولیدکننده رزین‌های اکریلیک پایه آب و رزین‌های پلی یورتان پایه آب است.
بخوانید: تولید کاغذ دیواری
عالیی