لطفا اطلاعات خود را وارد کنید
اطلاعات شما با موفقیت ثبت شد. لطفا کد تأیید را وارد کنید.
اطلاعات شما با موفقیت تأیید شد.
دانلود کاتالوگ
در صنعت مدرن تولید کفش های ورزشی تکنولوژی اتصال رویه به کفی یا همان اشتروبل به عنوان استانداردی طلایی برای ایجاد انعطاف و راحتی شناخته می شود. برخلاف تصورات ساده انگارانه ای که فرآیند تولید منسوجات اشتروبل را تنها یک عملیات آغشته سازی معمولی می دانند باید اذعان داشت که این پروسه یک مهندسی دقیق پلیمری است که در آن رزین اشتروبل کفش نقش تعیین کننده و محوری را ایفا می کند
این رزین تنها یک ماده چسبنده ساده نیست بلکه یک ماتریس پلیمری مهندسی شده است که باید تعامل پیچیده ای با الیاف بی بافت پلی استر یا پلی پروپیلن داشته باشد تا بتواند تنش های مکانیکی شدید وارده در ناحیه دوخت را تحمل نماید. استفاده هوشمندانه از رزین اشتروبل کفش با فرمولاسیون دقیق شیمیایی می تواند مرز میان یک محصول باکیفیت صادراتی و یک محصول ضعیف را مشخص کند.
نخستین و شاید حیاتی ترین پارامتری که در ارزیابی کیفی رزین اشتروبل کفش مورد توجه قرار می گیرد قابلیت آن در ایجاد استحکام پارگی دوخت است. در ساختار کفش های اشتروبل تمام وزن و نیروی دینامیکی وارده از سوی پا به ناحیه دوخت محیطی منتقل می شود که در آن رویه کفش به کفی دوخته شده است. اگر رزین استفاده شده نتواند انسجام کافی در ساختار نمدی کفی ایجاد کند سوراخ های ایجاد شده توسط سوزن چرخ خیاطی تحت کشش باز می شوند و منجر به گسست کفی خواهند شد.
تحقیقات نشان می دهند که منسوجات بی بافت به تنهایی فاقد استحکام لازم برای تحمل تمرکز تنش در نقاط دوخت هستند. رزین اکریلیک با نفوذ به فضای بین الیاف و تشکیل یک فیلم پلیمری پیوسته باعث ایجاد اصطکاک و قفل شدگی میان الیاف می شود. این پدیده که در علم مکانیک مواد به عنوان توزیع بار شناخته می شود مانع از لغزش الیاف روی یکدیگر در هنگام اعمال نیروی کششی سوزن می گردد. آغشته سازی پارچه های بی بافت با لاتکس های اکریلیک می تواند مقاومت پارگی را تا حد قابل توجهی افزایش دهد چرا که رزین به عنوان یک پل ارتباطی عمل کرده و نیرو را در سطح وسیع تری از شبکه الیاف پخش می کند.
برای سنجش این ویژگی از استانداردهایی نظیر SATRA TM5 استفاده می شود که نیروی لازم برای پاره کردن ماده توسط یک حلقه سیم را اندازه گیری می کند. یک رزین ایده آل باید دارای مدول الاستیسیته ای باشد که نه آنقدر خشک باشد که در اثر ضربه سوزن دچار شکست ترد شود و نه آنقدر نرم باشد که اجازه دهد نخ دوخت بافت کفی را بشکافد. دستیابی به این تعادل مکانیکی نیازمند طراحی دقیق وزن مولکولی و درجه اتصالات عرضی در پلیمریزاسیون امولسیونی رزین است تا بتواند در برابر نیروهای برشی ناشی از دوخت مقاومت کند و دوام کفش را در طولانی مدت تضمین نماید.
دومین چالش بزرگ در مهندسی مواد کفش مقابله با پدیده مخرب هیدرولیز است. محیط داخلی کفش به دلیل تعریق پا و گرمای بدن فضایی گرم و مرطوب ایجاد می کند که شرایطی ایده آل برای تخریب شیمیایی پلیمرها محسوب می شود. رزین اشتروبل کفش باید ذاتاً در برابر حمله مولکول های آب به زنجیره های پلیمری مقاوم باشد تا از کاهش خواص مکانیکی و فروپاشی ساختار کفی در طول زمان جلوگیری کند.
هیدرولیز فرآیندی است که طی آن پیوندهای شیمیایی حساس مانند استرها در حضور رطوبت و گرما شکسته می شوند و منجر به کاهش وزن مولکولی پلیمر می گردند. در رزین های آکریلیک بی کیفیت این پدیده باعث نرم شدن بیش از حد چسبناکی ناخواسته و در نهایت پودر شدن رزین می شود. برای مقابله با این مشکل مهندسان شیمی از مونومرهای آبگریز مانند استایرن یا بوتیل متاکریلات در سنتز رزین اکریلیک پایه آب استفاده می کنند تا نفوذپذیری فیلم رزین نسبت به آب کاهش یابد. همچنین بهره گیری از عوامل شبکه ساز Crosslinkers نظیر کربودی یمیدها می تواند مقاومت شیمیایی رزین را در برابر رطوبت و محیط های قلیایی ناشی از شوینده ها به شدت افزایش دهد.
سومین مولفه تخصصی مفهوم دمای انتقال شیشه ای Tg است. این پارامتر فیزیکی دمایی را مشخص می کند که در آن رفتار پلیمر از حالت شیشه ای و سخت به حالت لاستیکی و منعطف تغییر می یابد. برای رزین اشتروبل کفش تنظیم دقیق Tg مرز باریک میان یک محصول باکیفیت و یک محصول ناکارآمد است.
اگر Tg رزین بسیار بالا باشد مثلاً بالاتر از ۴۰ درجه سانتیگراد کفی حاصل بسیار خشک و شکننده خواهد بود. این شکنندگی باعث می شود که هنگام دوخت اشتروبل یا برگرداندن کفش رزین دچار ترک خوردگی شود و صدای نامطلوبی ایجاد کند. از سوی دیگر اگر Tg بسیار پایین باشد مثلاً زیر صفر درجه رزین بیش از حد نرم شده و کفی توانایی حفظ فرم سه بعدی کفش را نخواهد داشت. بر اساس پتنت های ثبت شده در حوزه مواد کفش محدوده Tg بین ۱۰ درجه سانتیگراد تا ۳۵ درجه سانتیگراد برای این کاربرد ایده آل است. این محدوده تضمین می کند که کفی در دمای محیط دارای سختی کافی Stiffness برای عملیات کارکشی باشد و همزمان انعطاف پذیری لازم برای راحتی پا را فراهم آورد.
برای دستیابی به این Tg دقیق تولیدکنندگان رزین از ترکیب مونومرهای سخت مانند متیل متاکریلات با مونومرهای نرم مانند بوتیل آکریلات استفاده می کنند. نسبت دقیق این مونومرها در راکتور پلیمریزاسیون تعیین کننده نهایی خواص فیزیکی رزین خواهد بود. در برخی موارد پیشرفته از ساختارهای هسته پوسته Core Shell استفاده می شود که در آن هسته پلیمر سخت و پوسته آن نرم است تا همزمان ویژگی های استحکام و انعطاف پذیری در رزین جوراب گیر کفش تجمیع گردد.
چهارمین ویژگی کلیدی توانایی رزین در ایجاد پیوند قوی با الیاف کفی و همچنین زیره کفش است. اکثر منسوجات بی بافت مورد استفاده در صنعت کفش از جنس پلی استر PET یا پلی پروپیلن PP هستند که انرژی سطحی پایینی دارند و چسبیدن به آن ها دشوار است. رزین اشتروبل کفش باید دارای فرمولاسیونی باشد که بتواند بر این سد انرژی غلبه کند.
رزین های اکریلیک پیشرفته با استفاده از موادی مانند اسید اکریلیک اصلاح می شوند تا گروه های عاملی قطبی لازم برای ایجاد پیوند با سطح الیاف را فراهم کنند. این چسبندگی داخلی مانع از لایه لایه شدن Delamination کفی در اثر خمش های مکرر حین راه رفتن می شود. عدم چسبندگی مناسب میان رزین و الیاف می تواند منجر به جدا شدن لایه های کفی و کاهش عمر مفید کفش گردد.
پنجمین ویژگی که در دنیای امروز اهمیتی هم تراز با خواص مکانیکی یافته است ماهیت زیست محیطی رزین است. گذار از سیستم های حلالی به سمت رزین اکریلیک پایه آب یک تحول اجتناب ناپذیر در صنعت کفش است که توسط قوانین سختگیرانه ای مانند REACH هدایت می شود.
رزین های پایه آب که با روش پلیمریزاسیون امولسیونی تولید می شوند امکان دستیابی به وزن های مولکولی بسیار بالا را فراهم می کنند که در سیستم های حلالی ممکن نیست. وزن مولکولی بالا مستقیماً به معنای استحکام مکانیکی و چقرمگی بیشتر فیلم رزین است. علاوه بر این حذف حلال های آلی فرار VOC محیط کار ایمن تری را برای کارگران فراهم می کند و خطر آتش سوزی در خطوط تولید را از بین می برد.
استفاده از رزین های ترموپلاستیک اکریلیک امکان بازیافت کفی های اشتروبل را تسهیل می کند. برخلاف رزین های ترموست که ساختاری غیرقابل برگشت دارند رزین های اکریلیک را می توان در فرآیندهای بازیافت مکانیکی مجدداً ذوب و استفاده نمود. این ویژگی برای برندهایی که به دنبال تولید کفش های سبز و پایدار هستند یک مزیت رقابتی بزرگ محسوب می شود. همچنین فرمولاسیون های مدرن این رزین ها فاقد مواد سمی مانند فرمالدهید و APEO هستند که سلامت مصرف کننده نهایی را تضمین می کند.
در نهایت می توان گفت که انتخاب رزین اشتروبل کفش یک تصمیم استراتژیک مهندسی است که بر تمام جنبه های کیفی کفش تاثیر می گذارد. پنج ویژگی بررسی شده شامل استحکام پارگی دوخت بالا برای تحمل تنش های ساختاری و مقاومت هیدرولیز برای پایداری در رطوبت و دمای انتقال شیشه ای بهینه برای کارپذیری و چسبندگی سطحی قوی برای انسجام کامپوزیت و ماهیت پایه آب برای ایمنی و پایداری همگی اجزای یک پازل مهندسی هستند. رزین اکریلیک پایه آب با قابلیت های تنظیم پذیری شیمیایی گسترده بهترین گزینه برای پاسخگویی به این نیازهای متنوع است. استفاده از رزین جوراب گیر کفش با کیفیت و مهندسی شده نه تنها فرآیند تولید را تسهیل می کند بلکه با افزایش دوام کفش رضایت مصرف کننده نهایی را به ارمغان می آورد. تولیدکنندگان پیشرو با درک عمیق این اصول علمی می توانند محصولاتی خلق کنند که در بازارهای رقابتی جهانی متمایز باشند.
منابع
